تاراج

تو دبیرستان که مشغول تحصیل بودم، به خودم برای همیشه قول دادم که هرگز تحت هیچ شرایطی تو ایران بچه نیارم. چون مدارس ما (مثل بقیه ی چیزهامون) به غایت افتضاحند و عمر و توان ذهنی بچه در پرثمرترین سال های زندگیش حروم می شه (بچه انگل بار میاد). خدمت که رفتم به خودم قول دادم که هرگز کارمند (به خصوص اداره جات دولتی) نشم. و اگر هم شدم موقتی (حداکثر دو الی پنج سال) و برای تبدیل کردنش به سکوی پرتاب به جاهای دیگه باشم. هرگز نمی خوام 30 سال متعهد به یک سازمان باشم. کار کارمندی تمام وقت آدمو می گیره و در عوض پول متناسب با وقت و زحمت از دست رفته به شخص نمی ده. پولی می ده که طرف بتونه فقط باهاش سرپا بمونه و در...

ادامه مطلب