نرخ خدنگی در ایران

طبق تجربیات بنده در بازار کار، میزان حقوق و دستمزد در سال جاری در ایران برای هر رشته خدنگی (اعم از کارهای ۱۲ ساعته سخت، ظرف شوری و نظافت، تایپ و ترجمه، بازاریابی، کارگری و امثالهم) حداکثر در حدود ساعتی ۳۰۰۰ تومنه که می افته حدوداً روزی ۳۰ تا ۳۵ هزار تومن که معمولاً حدود ۲۰ تومنش صرف نهار و شام می شه و بعضاً ۱۰ تومن باقی مونده هم صرف هزینه های رفت و آمد. به عبارت دیگه ماهانه بین ۹۰۰ هزار تومن (پایه حقوق وزارت کار) تا ۱۲۰۰ (برای افراد حرفه ای) اون هم با هزار منّت و تعویق و گرو و هفته اولش امتحانی و ...، بیمه هم بعد از ۶ ماه کار کردن.
جالب تر اینه که هیچ کاسب و کارفرمایی هم لنگ این جور افراد نمی مونه. و از این هم جالب تر اینه که با این خیل عظیم نیروی کار عملاً مجانی، بیشتر صنایع کشور رو به ورشکستگی اند (و یا ورشکسته اند) و نیاز مصرف کننده از دسته بیل گرفته تا تمام عرصه ها، به صورت کالاهای درجه ۳ چینی هم توسط دولت و هم توسط مردم (با خرید) به شدت حمایت می شه.
جهت رفع ابهام از مغالطات رایج باید گفت واقعیت اینه که با نگرش قدرت خرید، نرخ دستمزد کارگر در ایران هرگز بالاتر از نرخ دستمزد کارگر در چین نیست. بلکه به علت فلج بودن اقتصاد کشور، تورم و هزینه زندگی در ایران اون قدر بالاست که کارگر ایرانی هرچی دربیاره باید در همون روز بخوره. اگر غیر از این بود، کارفرمایان ایرانی باید کارگر چینی استخدام می کردند.
روز کارگر بر تمام معلم ها مبارک باد.

برچسبها: کاسبی, کار, خدنگی, بازار, سرمایه