گزیده ابیات مولوی در حیطه ی شناختی (1)

ای برادر تو همه اندیشه ای .......... مابقی خود استخوان و ریشه ای

گر بود اندیشه ات گل گلشنی .......... ور بود خاری تو هیمه ی گلخنی

جان همه روز از لگدکوب خیال .......... وز زیان و سود و از خوف زوال

نی صفا می ماندش نی لطف و فر .......... نی به سوی آسمان راه سفر

نفس اژدرهاست او کی خفته است .......... از غم بی آلتی افسرده است

گر خیالی در دلت آمد نشست .......... هرکجا که می گریزی با تو هست

هر درونی که خیال اندیش شد .......... چون دلیل آری خیالش بیش شد

فکرت از ماضی و مستقبل بود .......... چون از این دو رست مشکل حل شود

منگر اندر نقش زشت و خوب خویش .......... بنگر اندر عشق و در مطلوب خویش

منگر آن که تو حقیری یا ضعیف .......... بنگر اندر همّت خود ای شریف

تو درون چاه رفتستی ز کاخ .......... چه گنه دارد جهان های فراخ

پیش چشمت داشتی شیشه کبود .......... زان کبودت جمله عالم می نمود

آنچه را گنجش توهّم می کنی .......... زان توّهم گنج را گم می کنی

برچسبها: مولوی, مولانا, شناخت, خودشناسی