خلقیات ما ایرانیان: اختلال اضطراب فراگیر

آیا تا به حال توجه کرده اید که چرا وقتی که در ایستگاه مترو یا در صف سلف سرویس شام عروسی یا در صف نانوایی یا در حین رانندگی و ... هستیم، بی قرار و نگرانیم؟

نگرانی دائمی ما از این است که مبادا از قافله عقب بمانیم، مبادا سهم ما را بخورند، مبادا سرمان کلاه برود، مبادا به ما راه ندهند و نتوانیم در خروجی بعدی بپیچیم، مبادا شرمنده ی خود و خانواده مان شویم، مبادا آنچه که داریم را از دست بدهیم، مبادا نتوانیم، مبادا نشود، مبادا گرفتار بلا شیم، مبادا به دردی مبتلا شیم و ... .

تمامی این مباداها ریشه در تاریخ و هرج و مرج جامعه ما دارند. از بس که در تمامی ادوار سرمان بلا آمده و متضرر شده ایم، همیشه به این فکر هستیم که نهایت کاری که می توانیم بکنیم این است که فقط کلاه خودمان را بچسبیم که باد نبرد. بقیه به جهنم!

خوب، نتیجه اش هم را داریم می بینیم.