خودشناسی اجتماعی

قریب به اتفاق ما ایرانی ها دچار کمبود، خودکم بینی و احساس حقارت هستیم. و درنهایت هم هیچ وقت به تخ*م هیچ کسی چه در اینجا و چه در کشورهای دیگه نیستیم. فقط یک مشت لاشخور رو دور خودمون جمع می کنیم تا از طریق اون ها به دیگران فخرفروشی کنیم و خودمونو بااهمیت جلوه بدیم تا بلکه این درد حقارتمون کمی ساکت بشه. کسی هم که این وسط بیشتر از همه گول می زنیم خودمون هستیم. این واقعیتیه که باید قبول کرد. سندش هم در خیل عظیم شخصیت های نمایشی در خانم ها و شخصیت های خودشیفته در آقایان و بیگانه پرستی در هر دو جنس مشاهده می شه. هیچ کسی تو ایران هیچ کسی جز خودش رو قبول نداره، مگر کسی که ازش ارتزاق کنه. همه هم خیلی زود می خوان به مقام و افتخار برسن تا بقیه براشون کف بزنن و هورا بکشن. بعدش نوبت اینا بشه که دهن بقیه رو سرویس کنن و قدرت و اهمیت خودشونو به رخ بقیه بکشن. هدف زندگی خیلی ها در اینجا به چیزی بیشتر از این ختم نمی شه.

تاراج...