مترو

بچه های کوچولوی دستفروش داخل مترو رو می بینم که میان و میرن و رفتارهای تشویق کننده و لبخندهایی روی صورت یه عده از مسافرین می بینم که نشان از امید به آینده ی این بچه ها دارن. صورت هایی که گویای این هستند که " آفرین فسقلی زرنگ، معلومه که از همین حالا گرفتی قضیه چیه و وقتتو پای درس و مدرسه حروم نکردی. تو که از این سن این قدر گرگی و بلدی این آت و آشغال ها رو به ملت جا کنی، بزرگ بشی چی می شی! حدس می زنم مدیر صنایع بزرگ یا چیزی تو این مایه ها بشی و پول پارو کنی. ما که ریدیم و نتونستیم، شاید حداقل شما بتونید. "

منم به این فکر می کنم که چی می تونه باعث بشه این مردم راجع به این بچه ها چنین نگاهی داشته باشن؟ در حالی که یه عده ی دیگه کاملاً اون ها رو نادیده می گیرن، عده ای دیگه دلشون می سوزه و تعدادی هم فکر می کنن که این بچه دیگه از دست رفته.

تاراج...